Desperate Lies: Το “ένα ακόμα” είναι το καλύτερο ψέμα που λες στον εαυτό σου
Ξέρεις. Είναι 2:30 τα ξημερώματα. Το “Next Episode” button σε κοιτάζει. Εσύ κοιτάζεις αυτό. Το ξυπνητήρι σου σε 4 ώρες σε μισεί ήδη.
Κι όμως.
Πατάς το play.
Αυτό είναι το ‘Desperate Lies’. Δεν είναι απλά μια σειρά. Είναι μια τοξική σχέση που αρνείσαι να τελειώσεις. Είναι η σειρά που σε κάνει να λες ψέματα στον εαυτό σου με έναν τρόπο που σχεδόν το απολαμβάνεις. Το “ένα ακόμα και πάω για ύπνο” είναι το νέο “από Δευτέρα δίαιτα”.
Γιατί δεν μπορείς να σταματήσεις; (spoiler: είναι στημένο)
Ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν είναι η “κινηματογράφηση” ή οι “βαθυστόχαστοι διάλογοι” που σε κρατάνε.
Είναι το αδίστακτο pacing.
Το ‘Desperate Lies’ είναι master στο να σου δίνει ακριβώς όση πληροφορία χρειάζεσαι για να νομίζεις ότι κατάλαβες, και μετά να σου τραβάει το χαλί κάτω απ’τα πόδια στο τελευταίο λεπτό. Κλασικό cliffhanger.
Είναι η στιγμή που λες “Α, ΟΚ, η Elena είναι ασφαλής”, και στο επόμενο cut τη βλέπεις να μπαίνει στο αμάξι με το “Red Key”. Τέλος. Credits.
Το μυαλό σου απαιτεί να δει τι θα γίνει μετά. Δεν είναι επιλογή σου. Είναι ψυχολογία. Αυτή η ανάγκη να δεις τι θα γίνει λέγεται ‘cognitive closure’ (η ανάγκη για νοητική ολοκλήρωση) και οι σεναριογράφοι το εκμεταλλεύονται στο έπακρο.
Από το “λιώσιμο” στον καναπέ… στο inside joke
Το πραγματικό κόλλημα όμως, δεν φαίνεται στις 3 τα ξημερώματα. Φαίνεται στις 10 το πρωί.
Είναι όταν είσαι στο γραφείο, φτιάχνεις καφέ, και βλέπεις έναν συνάδελφο με μαύρους κύκλους. Κοιτιέστε. Κουνάτε το κεφάλι με νόημα. Δεν χρειάζεται να πείτε τίποτα. Ξέρετε και οι δύο ότι είδατε το “Επεισόδιο 9”.
Το ‘Desperate Lies’ γίνεται κομμάτι της κουβέντας σου. Γίνεται meme. Γίνεται το inside joke που σε κάνει να νιώθεις ότι ανήκεις σε ένα μυστικό club.
Και τότε είναι που θες να το δείξεις. Θες να το φορέσεις.
Ο σωστός εξοπλισμός για τον μαραθώνιο
Όταν μπαίνεις για 6ωρο binge-watch, δεν πας απροετοίμαστος. Είναι μαραθώνιος. Χρειάζεσαι εξοπλισμό.
Και δεν μιλάμε για οποιοδήποτε merch. Μιλάμε για τα κομμάτια που “μιλάνε”.
Το T-shirt “Red Key” (ξέρεις εσύ)
Ξέχνα τα τεράστια logo. Το καλύτερο T-shirt με στάμπα είναι αυτό που γράφει απλά ‘I survived the Red Key Incident’. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Οι υπόλοιποι θα νομίζουν ότι έχασες τα κλειδιά σου. Αυτό είναι το ‘badge of honor’ σου.

Η κούπα “Elena’s Revenge Blend”
Ο καφές είναι ο καλύτερος σου φίλος. Αλλά χτυπάει αλλιώς μέσα σε μια κούπα που γράφει ‘Elena’s Revenge Blend’. Είναι το προσωπικό σου ‘prop’ που σε βάζει στο mood. Σαν να πίνεις την εκδίκηση που η Elena δεν πήρε (ακόμα).
Το μαξιλάρι (για στήριξη & για τις φωνές)
Μετά τις 3 ώρες, ο αυχένας πονάει. Ένα καλό μαξιλάρι είναι πρακτικό. Αλλά ένα μαξιλάρι με το logo του ‘Liar’s Club’ είναι και ψυχολογική στήριξη. Είναι αυτό που θα αγκαλιάσεις σφιχτά όταν ο αγαπημένος σου χαρακτήρας κάνει τη βλακεία.
Το μπρελόκ (για τον έξω κόσμο)
Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να βγεις από το σπίτι. Ένα διακριτικό μπρελόκ με το σύμβολο του ‘Red Key’ είναι ο τρόπος να πάρεις το “κόλλημά” σου μαζί σου, χωρίς να το φωνάζεις.

Δεν πουλάμε στάμπες, πουλάμε το “ανήκω”
Κοίτα, ας είμαστε ρεαλιστές. Αυτό που κάνουμε εδώ είναι να πουλάμε prints σε T-shirt, κούπες και μαξιλάρια. Το ξέρεις εσύ, το ξέρω κι εγώ.
Αλλά αυτό που αγοράζεις δεν είναι ένα T-shirt.
Αγοράζεις την αίσθηση του “ανήκω”. Αγοράζεις το νεύμα αναγνώρισης από τον αναγνώστη στον δρόμο που φοράει το ίδιο. Αγοράζεις το χαμόγελο του συναδέλφου που βλέπει την κούπα σου.
Το ‘Desperate Lies’ μας κάνει να λέμε ψέματα στον εαυτό μας, αλλά το merch μας βοηθά να πούμε την αλήθεια: είμαστε όλοι μαζί σε αυτό το ξενύχτι.
Αφού θα το κάνεις, τουλάχιστον κάν’ το σωστά.
Οι γρήγορες αλήθειες (που δεν είναι ψέματα)
Είναι το ‘Desperate Lies’ βασισμένο σε βιβλίο;
Όχι, είναι original σενάριο, γι’ αυτό και κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει! (Και γι’ αυτό αγχωνόμαστε όλοι με το ‘Red Key’).
Πόσα επεισόδια να δω για να “κολλήσω”;
Αν φτάσεις στο Επεισόδιο 3 (“The Red Key Incident”) και δεν έχεις πει “ένα ακόμα”, μάλλον είσαι ρομπότ.
Αξίζει το hype;
Αν σου αρέσει να λες ψέματα στον εαυτό σου ότι “θα κοιμηθείς νωρίς”, ναι. 100%.





Add comment